سکوت و تنها شنیدن

باز پیامبر رد شد از کنار خانه ما

sokott — Tue, 29 Jan 2008 18:41:17 GMT

از ديو و دد ملول بود و با چراغ گرد شهر مي‌گشت. در جست و جوي انسان بود. گفتند: نگرد كه ما گشته‌ايم و آنچه مي جويي يافت مي‌نشود. گفت: مي گردم، زيرا گشتن از يافتن، زيباتر است و گفت: قحطي است، نه قحطي آب و نان كه قحطي انسان. برآشفتند و به كينه برخاستند و هزار تير ملامت روانه‌اش كردند؛ كه ما را مگر نمي‌بيني كه منكر انساني. چشم باز كن تا انكارت از ميانه برخيزد. خنده زنان گفت: پيشتر كه چشمهايم بسته بود، هياهو مي‌شنيدم، گمانم اين بود كه صداي انسان است. چشم كه باز كردم اما همه چيز ديدم جز انسان.

خنجر كشيدند و كمر به قتلش بستند و گفتند: حال كه ما نه انسانيم، تو بگو اين انسان كيست كه ما نمي‌شناسيمش! گفت: آنكه دريا دريا مي‌نوشد و هنوز تشنه ا ست. آنكه كوه را بر دوشش مي‌گذارند و خم بر ابرو نمي‌آورد. آنكه نه او از غم كه غم از او مي‌گريزد. آنكه در رزمگاه دنيا جز با خود نمي‌جنگد و از هر طرف كه مي‌رود جز او را نمي‌بيند. آنكه با قلبي شرحه شرحه تا بهشت مي‌رقصد، آنكه خونش عشق است و قولش عشق. آنكه سرمايه‌اش حيرت است و ثروتش بي‌نيازي. آنكه سرش را مي‌دهد، آزادگي‌اش را اما نه، آنكه در زمين نمي‌گنجد، در آسمان نيز. آنكه مرگش زندگي است. آنكه خدا را ...

او هنوز مي‌گفت كه چراغش را شكستند و با هزار دشنه پهلويش را دريدند.

فردا اما باز كسي خواهد آمد، كسي كه از ديو و دد ملول است و انسانش آرزوست.او هنوز مي‌گفت كه چراغش را شكستند و با هزار دشنه پهلويش را دريدند.

فردا اما باز كسي خواهد آمد، كسي كه از ديو و دد ملول است و انسانش آرزوست.

rira — Sun, 20 Jan 2008 18:56:18 GMT

بودن

یا نبودن....

بحث در این نیست

وسوسه این است.

پیش از آن‌که آخرین اذان را بگویند

sokott — Sat, 29 Sep 2007 11:38:18 GMT

دلش مسجدی می‌خواست. با گنبدی فیروزه‌ای و مناره‌ای نه خیلی بلند و پیرمردی که هر صبح و هر ظهر و هر شب بر بالای آن الله اکبر بگوید.

دلش یک حوض کوچک لاجوردی می‌خواست. و شبستانی که گوشه گوشه‌اش مهر و تسبیح و چادر نماز است.

دلش هوای محله‌ای قدیمی را کرده بود. با پیرزنهای ساده و مهربان که منتظر غروب‌اند و بی‌تاب حی علی الصلوة.

اما محله‌شان مسجد نداشت…

فرشته‌ها که خیال نازک و آرزوی قشنگش را می‌دیدند، به او گفتند: حالا که مسجدی نیست، خودت مسجدی بساز.

او خندید و گفت: چه محال زیبایی، اما من که چیزی ندارم. نه زمینی دارم و نه توانی و نه ساختن بلدم. فرشته‌ها گفتند: این مسجد از جنسی دیگر است. مصالحش را تو فراهم کن، ما مسجدت را می‌سازیم. اما او تنها آهی کشید.

و نمی‌دانست که هر بار که آهی می‌کشد، هر بار که دعایی می‌کند، هر بار که خدا را زمزمه می‌کند، هر بار که قطره اشکی از گوشه چشمش می‌چکد، آجری بر آجری گذاشته می‌شود. آجرِ همان مسجدی که او آرزویش را داشت.

و چنین شد که آرام آرام با کلمه، با ذکر، با عشق و با دعا، با راز و نیاز، با تکه‌های دل و پاره‌های روح، مسجدی بنا شد. از نور و از شعور. مسجدی که مناره‌اش دعایی بود و هر کاشی آبی‌اش، قطره اشکی. او مسجدی ساخت سیال و باشکوه و ناپیدا، چونان عشق. و هر جا که می‌رفت، مسجدش با او بود. پس خانه مسجدی شد و گوچه مسجدی شد و شهر مسجدی.

آدم‌ها همه معمارند. معمار مسجد خویش، نقشه این بنا را خدا

کشیده است. مسجدت را بنا کن،پیش از آن‌که آخرین اذان را بگویند.

بازگشت همه به سوی اوست

sokott — Tue, 21 Aug 2007 16:57:50 GMT

من به خدا گفتم: امروز پیامبر از کنار خانه ما رد شد.

امروز انگار اینجا بهشت است.

خدا گفت: کاش می دانستی هر روز پیامبری از کنار خانه تان می گذرد و کاش می دانستی...

من هنوز زنده ام...

یعنی هستم...

سلام دوستان خوبم... نمی دونید دل میترا چقدر براتون تنگ شده بود....

یه تصادف شدید چند ماهی من را راهی بیمارستان کرده بود...

ولی خوب گذشت...

امیدوارم خدا برای هیچ کدوم شما بد نیاره...

rira — Wed, 25 Apr 2007 12:23:03 GMT

رفته بودم با خورشید بازی کنم, آخه خیلی دلم میخواست یه همبازی گنده داشته باشم. هر چی گشتم از خورشید گنده تر به ذهنم نرسید.
هر روز میرفتم التماسش میکردم بیاد پایین باهام بازی کنه اما اون نمیو مد, دلم میخواست واسه یه لحظه هم که شده باهام بازی کنه, آخه بعدش میتونستم برم به اونایی که منو تو بازیشون راه نمیدادن بگم دلتون آب! من با خورشید بازی کردم, اگه باورتون نمیشه برین از خودش بپرسین.
یه روز غروب که شد دیدم داره صدام می کنه. بهم گفت الان که بیام پایین میریم باهم بازی کنیم. منم از خوشحالی فقط جیغ میکشیدم. همین که میومد پایین میدیدم داره ازم دور میشه, بهش گفتم پس کجا میری. اونم گفت دارم میام پایین دیگه, بیا دنبالم. اما من هر چی میدویدم بهش نمی رسیدم.
داشتم ناراحت میشدم. اما وقتی یه لحظه وایستادم دیدم اونم تکون نمی خوره, تازه فهمیدم داره باهام بازی مکنه.
منم واسه اینکه غافلگیرش کنم یهو پریدم بگیرمش. دستمو دراز کردمو گرفتمش اما اون گولم زد. از دهنش یه گوله آتیش بیرون ریخت و دستمو سوزوند.
از اون به بعد دیگه دوست ندارم با هیچکی بازی کنم. اصلا من بازی کردن و دوست ندارم. حتی دلم نمیخواد هیچکی تو بازیش منو راه بده. من از بازی کردن بدم میاد...

سال نو...

sokott — Fri, 23 Mar 2007 14:54:05 GMT

سلام گلهای همیشه بهار

سال نو مبارک

امروز به امید خدا می خوام توی بلاگفا سال جدید را شروع کنم.

نمی دونم چند تا از شما اولین پست سال گذشته را یادتون هست!!

تسلیت را می گم!! هر کی یادش هست که خوب، ولی اونایی که یادشون نیست می تونن برن توی آرشیو و نگاه کنن!

امسال سال خیلی خوبی داشتیم... البته اتفاقهای تلخ هم داشتیم... از رفتن عزیزم تا رفتن غزاله ... همه چیز داشتیم غم و شادی...

ولی از همه مهم تر دوستایی داشتم و دارم و خواهم داشت که به یک دنیا می ارزن...

هاله گلم... حورای عزیزم و...

خیلی خوشحالم...

امیدوارم سال خوبی برای همتون باشه، پربار و شاد

تا بعد خداوندگار یارتون باشه

جنگ روانی آمریکا با ایران با فیلم 300 !!!

hora — Tue, 13 Mar 2007 13:31:18 GMT

داستان فیلم 300 از این قراره که ...

لئونیداس پادشاه اسپارتی ارتش 300 نفری خود را علیه ارتش عظیم ایرانیان تجهیز كرد تا مقابل سپاه خشایارشاه ایستادگی كنند ... مقابل سپاه ۱۲۰ هزار نفری خشایار شاه !!! ... اما گوژپشتی دروازه‌های شهر را به روی لشگر ایران باز می‌كند و این 300 اسپارتی توانستند جلو لشگر عظیم خشایارشاه 3 روز مقاومت كنند !!!

برای این حرفا یه ذره دیره ... این فیلم اکران شده و با استقبال کم نظیری که شده به احتمال بسيار زياد موفقترين فيلم هفته هاي آتي از نظر جلب تماشاگر می شود

ولی ...

دارن توهین میکنن به تمدن چندین هزار ساله ی ایران ... به فرهنگمون

در حالی که فرهنگ ایران خیلی غنی تر از این حرفاس ... خیلی غنی تر از فرهنگ غرب

این چیزی است که نیازی به گفتن نیست

دارن گذشته مان را غارت میکنن

میگن دارن از نظر روانی خودشون رو ارضا میکنن

آره آمریکا شروع کرده به جنگ روانی با ایران ... ملت ایران را با جنگ روانی مورد حمله قرار دادن ... مسخره س

با فیلمی که هیچ چیزی برای مخاطب نداره ... جز خشونت ... تحریف آشکار تاریخ است

جای تاسف است که برای رسیدن اهداف خودشون دارن به غرور و فرهنگ یک کشور حمله میکنن

به قول میترا نمي دونم به چي خودشون مي نازن ... به تاريخ و تمدن نداشته شون ... به فرهنگ نداشته شون ... به چي كه اين جوري با تاريخ ما بازي مي كنن ؟؟؟

ایرانی ها انقدر تاریخشون پرباره که با این کارا نمیتونم چیزی ازش کم کنن

تو این فیلم یونانیان را افرادی غیور ... دلاور ... شریف نشان دادند و ایرانیان را بسیار وحشی ... غیر متمدن ... بی فرهنگ ... خشن ... خونریز !!!

بیاین نزاریم به ارزش هامون توهین کنند ... با اعتقاداتمون بازی کنند ...

اینجا را ببینید ... کاره یک ایرانیه ... اگر شمام میتونید کاری کنید دریغ نکنید ... اینجا

حورا و میترا

تولد...

sokott — Mon, 26 Feb 2007 13:45:34 GMT

سلام به همه مهربانان

تولده...

دو تا تولد... البته یکیش یه کم دیر شد...

اول تولد سکوت

دوم تولد حورا...

حورا جان صد ساله بشي

یه چیز دیگه...

آدمها تا چيزي را دارن قدرش را نمي دونن...

ولي وقتي از دست دادنش تازه مي فهمن چي داشتن...

من نزديك بود بفهمم مادر دارم...

به خير گذشت و نفهميدم... همين

××××هــــــــــــاله×××××

sokott — Wed, 07 Feb 2007 11:33:18 GMT

سلام

مي‌خوام يه خاطره تعريف كنم.

اين ماجرا بر مي گرده به تقريبا يك سال پيش

وقتي ميترا تازه مي‌خواست سكوت كنه...

خيلي تازه كار بود يعني... نه بهتره بگم كه هيچي از وبلاگ و وبلاگ نويسي بلد نبود...

به هر حال خواست شروع كنه... و كرد...

خيلي ها كمكش كردند تا سكوتش پا بگيره... اگه بخوام اسم ببرم خودش كلي مي‌شه چند تا صفحه اسم... ولي خوب اصلي‌هاش را مي‌گم...

شیدای گلم
حورای عزیز

البرز عزیز
ریرای عزیز

دربدرها
آقا رحمت

الهام جان

حمید

و...

ولي يكي اين ميون خيلي از همه بيشتر ميترا را تحت تأثير خودش قرار داد و اون كسي نبود جز

هاله گلم

خيلي وقتها حس مي‌كردم يه جورايي بهش حسوديم مي‌شه...

خيلي سعي كردم تا مثل اون بشم ولي نشد...

ولي تونستم باهاش دوست بشم...

تو اين ميون چند تايي دست ميترا را گرفتن كه يه وقت نيفته...

ممنونم از همشون...

و اما اصل خاطره...

بيست و پنجمين روز از دومين ماه سال هشتاد و پنج بود كه اون خاطره تلخ اتفاق افتاد...

عزيزم پر كشيد رفت...

خيلي ها اومدن كمكم...

چندتايي از بچه‌ها حتي اومدن مراسم و سر خاك عزيزم...

خيلي‌ها هم برام ايميل زدن... نظر دادن توي سكوت...

ولي من اون ميتراي هميشگي نشدم... خيلي سخت بود... تحملش برام غيرممكن بود...

خيلي از شما اون روزها را يادتونه... ميترا دل مرده شده بود... نا اميد...

بگذريم... خاطراتش هم آدم را آزار مي ده...

همه اين حرفها را گفتم كه اين حرف را بگم...

هاله گلم، عزيزم، مهربونم، دوست خوبم...

خيلي فكر كردم كه چطور مي‌تونم مرهم باشم و مثل خيلي هاي ديگه زخم نشم روي زخمت...

به خدا اگه مقدور بود خيلي از دوستات مي‌اومدن كمكت...

غزاله نه تنها خواهر كوچولوي تو كه خواهر همه ماست...

اين را بدون اگه غزاله رفت... ما هنوز هستيم... اگه قابل بدوني ما هم خواهرهاي تو مي‌شيم...

قربانت

ميترا و حورا

درد عشق

sokott — Mon, 22 Jan 2007 11:05:18 GMT

دوستان گلم محرم آمد و دل همه گرفته است...
نمي دونم چرا دل همه چه شيعه و چه سني حتي دل غيرمسلمونا هم مي گيره...

درد عشق

شبي که ديده خود پر ستاره مي‌کردم                  براي غربت دل فکر چاره مي‌کردم
           به دانه‌هاي چو تسبيح اشک                             در دستم براي آمدنت استخاره مي‌کردم
اگر نشد که دوباره به پاي تو افتم                        سلام بر تو ز دارالاماره مي‌کردم
من از محله آهنگران بي‌احساس                        گذر نمودم و دل پر شراره مي‌کردم
يکي سفارش تير سه شعبه‌اي مي‌داد                 وان يکاد نذر شيرخواره مي‌کردم
غريب‌تر ز دلم روزگار چون مي‌خواست                 به کودکان غريبم اشاره مي‌کردم

شعري از علي ناظمي