فردا اما باز كسي خواهد آمد، كسي كه از ديو و دد ملول است و انسانش آرزوست.او هنوز مي‌گفت كه چراغش را شكستند و با هزار دشنه پهلويش را دريدند.

فردا اما باز كسي خواهد آمد، كسي كه از ديو و دد ملول است و انسانش آرزوست.

دلش مسجدی می‌خواست. با گنبدی فیروزه‌ای و مناره‌ای نه خیلی بلند و پیرمردی که هر صبح و هر ظهر و هر شب بر بالای آن الله اکبر بگوید.

دلش یک حوض کوچک لاجوردی می‌خواست. و شبستانی که گوشه گوشه‌اش مهر و تسبیح و چادر نماز است.

دلش هوای محله‌ای قدیمی را کرده بود. با پیرزنهای ساده و مهربان که منتظر غروب‌اند و بی‌تاب حی علی الصلوة.

اما محله‌شان مسجد نداشت…

فرشته‌ها که خیال نازک و آرزوی قشنگش را می‌دیدند، به او گفتند: حالا که مسجدی نیست، خودت مسجدی بساز.

او خندید و گفت: چه محال زیبایی، اما من که چیزی ندارم. نه زمینی دارم و نه توانی و نه ساختن بلدم. فرشته‌ها گفتند: این مسجد از جنسی دیگر است. مصالحش را تو فراهم کن، ما مسجدت را می‌سازیم. اما او تنها آهی کشید.

و نمی‌دانست که هر بار که آهی می‌کشد، هر بار که دعایی می‌کند، هر بار که خدا را زمزمه می‌کند، هر بار که قطره اشکی از گوشه چشمش می‌چکد، آجری بر آجری گذاشته می‌شود. آجرِ همان مسجدی که او آرزویش را داشت.

و چنین شد که آرام آرام با کلمه، با ذکر، با عشق و با دعا، با راز و نیاز، با تکه‌های دل و پاره‌های روح، مسجدی بنا شد. از نور و از شعور. مسجدی که مناره‌اش دعایی بود و هر کاشی آبی‌اش، قطره اشکی. او مسجدی ساخت سیال و باشکوه و ناپیدا، چونان عشق. و هر جا که می‌رفت، مسجدش با او بود. پس خانه مسجدی شد و گوچه مسجدی شد و شهر مسجدی.

آدم‌ها همه معمارند. معمار مسجد خویش، نقشه این بنا را خدا

کشیده است. مسجدت را بنا کن،پیش از آن‌که آخرین اذان را بگویند.

داستان فیلم 300  از این قراره که ...

 لئونیداس پادشاه اسپارتی ارتش 300 نفری خود را علیه ارتش عظیم ایرانیان تجهیز كرد تا مقابل سپاه خشایارشاه ایستادگی كنند ... مقابل سپاه ۱۲۰ هزار نفری خشایار شاه !!! ... اما گوژپشتی دروازه‌های شهر را به روی لشگر ایران باز می‌كند و این 300 اسپارتی توانستند جلو لشگر عظیم خشایارشاه 3 روز مقاومت كنند !!!

برای این حرفا یه ذره دیره ... این فیلم اکران شده و با استقبال کم نظیری که شده به احتمال بسيار زياد موفقترين فيلم هفته هاي آتي از نظر جلب تماشاگر می شود

ولی ...

دارن توهین میکنن به تمدن چندین هزار ساله ی ایران ... به فرهنگمون

در حالی که فرهنگ ایران خیلی غنی تر از این حرفاس ... خیلی غنی تر از فرهنگ غرب

این چیزی است که نیازی به گفتن نیست

دارن گذشته مان را غارت میکنن

میگن دارن از نظر روانی خودشون رو ارضا میکنن

آره آمریکا شروع کرده به جنگ روانی با ایران ... ملت ایران را با جنگ روانی مورد حمله قرار دادن ... مسخره س

با فیلمی که هیچ چیزی برای مخاطب نداره ... جز خشونت  ... تحریف آشکار تاریخ است

جای تاسف است که برای رسیدن اهداف خودشون دارن به غرور و فرهنگ یک کشور حمله میکنن

به قول میترا نمي دونم به چي خودشون مي نازن ... به تاريخ و تمدن نداشته شون ... به فرهنگ نداشته شون ... به چي كه اين جوري با تاريخ ما بازي مي كنن ؟؟؟

ایرانی ها انقدر تاریخشون پرباره که با این کارا نمیتونم چیزی ازش کم کنن

تو این فیلم یونانیان را افرادی غیور ... دلاور ... شریف نشان دادند و ایرانیان را بسیار وحشی ... غیر متمدن ... بی فرهنگ ... خشن ... خونریز !!!

بیاین نزاریم به ارزش هامون توهین کنند ... با اعتقاداتمون بازی کنند ...

اینجا را ببینید ... کاره یک ایرانیه ... اگر شمام میتونید کاری کنید دریغ نکنید ... اینجا

                                                                                                              حورا و میترا

سلام

مي‌خوام يه خاطره تعريف كنم.

اين ماجرا بر مي گرده به تقريبا يك سال پيش

وقتي ميترا تازه مي‌خواست سكوت كنه...

خيلي تازه كار بود يعني... نه بهتره بگم كه هيچي از وبلاگ و وبلاگ نويسي بلد نبود...

به هر حال خواست شروع كنه... و كرد...

خيلي ها كمكش كردند تا سكوتش پا بگيره... اگه بخوام اسم ببرم خودش كلي مي‌شه چند تا صفحه اسم... ولي خوب اصلي‌هاش را مي‌گم...

شیدای گلم
حورای عزیز

البرز عزیز
ریرای عزیز

دربدرها
آقا رحمت

الهام جان

حمید

و...

ولي يكي اين ميون خيلي از همه بيشتر ميترا را تحت تأثير خودش قرار داد و اون كسي نبود جز

هاله گلم

 خيلي وقتها حس مي‌كردم يه جورايي بهش حسوديم مي‌شه...

خيلي سعي كردم تا مثل اون بشم ولي نشد...

ولي تونستم باهاش دوست بشم...

تو اين ميون چند تايي دست ميترا را گرفتن كه يه وقت نيفته...

حورای عزیز

البرز عزیز

هاله گلم

ریرای عزیز

ممنونم از همشون...

و اما اصل خاطره...

بيست و پنجمين روز از دومين ماه سال هشتاد و پنج بود كه اون خاطره تلخ اتفاق افتاد...

عزيزم پر كشيد رفت...

خيلي ها اومدن كمكم...

چندتايي از بچه‌ها حتي اومدن مراسم و سر خاك عزيزم...

خيلي‌ها هم برام ايميل زدن... نظر دادن توي سكوت...

ولي من اون ميتراي هميشگي نشدم... خيلي سخت بود... تحملش برام غيرممكن بود...

خيلي از شما اون روزها را يادتونه... ميترا دل مرده شده بود... نا اميد...

بگذريم... خاطراتش هم آدم را آزار مي ده...

همه اين حرفها را گفتم كه اين حرف را بگم...

هاله گلم، عزيزم، مهربونم، دوست خوبم...

خيلي فكر كردم كه چطور مي‌تونم مرهم باشم و مثل خيلي هاي ديگه زخم نشم روي زخمت...

به خدا اگه مقدور بود خيلي از دوستات مي‌اومدن كمكت...

غزاله نه تنها خواهر كوچولوي تو كه خواهر همه ماست...

اين را بدون اگه غزاله رفت... ما هنوز هستيم... اگه قابل بدوني ما هم خواهرهاي تو مي‌شيم...

قربانت

ميترا و حورا

دوستان گلم محرم آمد و دل همه گرفته است...
نمي دونم چرا دل همه چه شيعه و چه سني حتي دل غيرمسلمونا هم مي گيره...


 درد عشق


 شبي که ديده خود پر ستاره مي‌کردم                  براي غربت دل فکر چاره مي‌کردم
           به دانه‌هاي چو تسبيح اشک                             در دستم براي آمدنت استخاره مي‌کردم
اگر نشد که دوباره به پاي تو افتم                        سلام بر تو ز دارالاماره مي‌کردم
  من از محله آهنگران بي‌احساس                        گذر نمودم و دل پر شراره مي‌کردم
يکي سفارش تير سه شعبه‌اي مي‌داد                 وان يکاد نذر شيرخواره مي‌کردم
غريب‌تر ز دلم روزگار چون مي‌خواست                 به کودکان غريبم اشاره مي‌کردم

شعري از علي ناظمي

دل از سنگ باید که از درد عشق
ننالد! خدایا دلم سنگ نیست
مرا عشق او چنگ اندوه ساخت
که جز غم در این چنگ آهنگ نیست
به لب جز سرود امیدم نبود
مرا بانگ این چنگ خاموش کرد
چنان دل به آهنگ او خو گرفت
که آهنگ خود را فراموش کرد
نمی دانم این چنگی سرنوشت
چه می خواهد از جان فرسوده ام
کجا می کشانندم این نغمه ها
که یکدم نخواهند آسوده ام
دل از این جهان بر گرفتم دریغ
هنوزم به جان آتش عشق اوست
در این واپسین لحظه زندگی
هنوزم در این سینه یک آرزوست
دلم کرده امشب هوای شراب
شرابی که از جان برآرد خروش
شرابی که بینم در آن رقص مرگ
شرابی که هرگز نیابم بهوش
مگر وارهم از غم عشق او
مگر نشنوم بانگ این چنگ را
همه زندگی نغمه ماتم است
نمی خواهم این ناخوش آهنگ را

پ.ن: آنقدر دل میترا گرفته که هنوز این چنین گرفتگی دل را به خاطر نیاورد

تا حالا شده شب دندون درد بگیری بعد تا صبح خوابت نبره!!

یادت هست چند وقت پیش از ترس زلزله تا صبح توی خیابون خوابیدیم!!

یادتون هست زمان جنگ از ترس تو چه جاهای نمور و ترسناکی قایم می شدیم!!

پس حالا یادمون باشه که:

نعمتان مفقودتان الصحة و الامان

دو نعمت مخفی هستند سلامتی و امنیت.

این کلام زیبا را به قول آقای جمشیدی (مجری تا سپیده برنامه سحر) امام عاشق حضرت صادق(ع) فرموده.

حال می کنید مغز کلام را!!

راستی توی هوای نیمه ابری و بارونی اصفهان کنار میدان نقش جهان جای همتون خالی.

بهروز باشید و ماندگار

و شاکر نعمت های مفقود

سلام دوستان خوبم

چند وقتی رفتم سفر...

دسترسی به نت برام مشکل شده و الان دارم از یک کافی نت در اصفهان براتون می نویسم.

فعلا این شعر را داشته باشید تا بعد از ماه رمضان...

شرمنده همه هستم.

بهروز باشید و ماندگار

بی­قرار توام و در دل تنگم گله­هاست

آه! بی­تاب شدن عادت کم حوصله­هاست

مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب

در دلم هستی و بین من و تو فاصله­هاست

آسمان با قفس تنگ چه فرقی دارد؟

«بال» وقتی قفس پر زدن چلچله­هاست

بی تو هر لحظه مرا بیم فرو ریختن است

مثل شهری که به روی گسل زلزله­هاست

باز می­پرسمت از مسئله دوری و عشق

و سکوت تو جواب همه­ی مسئله­هاست

شرمنده که این قدر کم کار شدم.

راستش سرم این قدر شلوغ شده که خدا می دونه. البته علت اون را بعضی از دوستان می دونن. ولی برای اون عده که نمی دونم خودم سر فرصت خواهم گفت

امروز یک شنبه بعد از مدتها اومدم پشت کامپیوترم و شروع کردم به نوشتن. البته خیلی سخت بود. به قول بعضی نویسنده ها، قلمم خشک شده.

توی این چند روز شهر ما خیلی شلوغ بود. آخه قم روزهای نیمه شعبان مملو از جمعیت می شه. اونم به خاطر مسجد جمکران.

راستش جای شما خالی، دلی از عزا در آوردیم. انواع شیرینی، شربت، میوه و هزاران جور تنقلات دیگه.

همه چی بود غیر از اون چیزی که باید باشه. همه چیز بود غیر از اون چیزی که همه چیز  به خاطر اون بود. همه چیز بود غیر از اونی که همه برای اون جمع شده بودند.

خیلی دلم گرفت. جشن تولدی که صاحب جشن توی اون نباشه خیلی غمگین برگزار می شه. حتی اگه همه بخندند و شاد باشند، توی دلشون یه غم بزرگ جا خوش کرده.

این چیزها را قبل از رفتن به جمکران توی ذهنم تکرار می کردم. ولی وقتی رفتم اونجا دلم یه جور دیگه گرفت.

وقتی دلم گرفت که صحنه هایی دیدم که بماند؛ یاد این شعر زیبا افتادم:

چه روزها که یک به یک غروب شد نیامدی                 چه اشک ها که در گلو رسوب شد نیامدی

خلیل آتشین سخن، تبر به دوش و بت شکن             خدای ما دوباره سنگ و چوب شد نیامدی

برای ما که خسته ایم و دل شکسته ایم نه                ولی برای عده ای چه خوب شد نیامدی

تمام طول هفته را در انتظار جمعه ام                        دوباره صبح، ظهر عصر غروب شد نیامدی

برای ما که خسته ایم و دل شکسته ایم نه                ولی برای عده ای چه خوب شد نیامدی

برای ما که خسته ایم و دل شکسته ایم نه                ولی برای عده ای چه خوب شد نیامدی

ولی برای عده ای چه خوب شد نیامدی

بهروز باشی و ماندگار

آینه وقتی شکست هر قطعه از اون هم

کار یک آینه را انجام می ده.

ما وقتی می شکنیم چی؟؟؟

قطاری که به مقصد خدا می‌رفت، لختی در ایستگاه دنیا توقف کرد و پیامبر رو به جهان کرد و گفت: مقصد ما خداست. کیست که با ما سفر کند؟ کیست که رنج و عشق توأمان بخواهد؟ کیست که باور کند دنیا ایستگاهی است تنها برای گذشتن؟

قرن‌ها گذشت اما از بی‌شمار آدمیان جز اندکی بر آن قطار سوار نشدند.

از جهان تا خدا هزار ایستگاه بود. در هر ایستگاه که قطار می‌ایستاد کسی کم می‌شد. قطار می‌گذشت و سبک می‌شد. زیرا سبکی قانون خداست.

قطاری که به مقصد خدا می‌رفت، به ایستگاه بهشت رسید. پیامبر گفت این‌جا بهشت است. مسافران بهشتی پیاده شوند. اما این‌جا ایستگاه آخرین نیست.

مسافرانی که پیاده شدند، بهشتی شدند. اما اندکی، باز هم ماندند. آن‌گاه خدا روبه مسافرانش کرد و گفت: درود بر شما، راز من همین بود. آن که مرا می‌خواهد در ایستگاه بهشت پیاده نخواهد شد.

و آن هنگام که قطار به ایستگاه آخر رسید، دیگر نه قطاری بود و نه مسافری و نه پیامبری.

پ.ن: برگرفته از کتاب پیامبری از کنار خانه ما رد شد (عرفان نظرآهاری)

چند روز پیش اخبار تلویزیون ایران تصاویر مربوط به دختر بچه فلسطینی را نشان داد که تمام اعضای خانواده اش توسط صهیونیست ها کشته شده بودند.

حال این دختر چنان تأسف بار بود که تا همین الان تصویرش جلوی چشممه. بعدها فهمیدم اسمش هدی است.

نمی دونم توی این دنیای به این بزرگی چند تا هدی شبیه هدای فلسطینی داریم. چند تا هدای دیگه می خواهیم بسازیم.

فکر نکنید من می خوام دم از سیاست بزنم. من کاری ندارم که اسرائیل حق داره کشور فلسطین را اشغال کنه یا نه. من کاری ندارم که آیا این کارش درسته یا نه. حرف من اینه که توی کدامین قاموس و فرهنگی نوشته شده که این جور کارها یعنی حقوق بشر!!!

بعد از دیدن این تصاویر توی اینترنت خیلی دنبال اون گشتم ولی نمی دونم چرا هر چی گشتم کم تر یافتم. اکثر سایت ها چه ایرانی و چه خارج از ایران چه موافق اسرائیل چه مخالف اون یا چیزی ننوشته بودند یا اگر هم نوشته بودند، خیلی مختصر.

نمی دونم چند نفر از شما دوستان این تصاویر را دید، ولی هر کی دیده می خوام بدونم الان چه فکری می کنه؟

به نظر شما وقتش نرسیده که به این وضع خاتمه بدیم؟

آخه جنایت تا کی؟؟؟؟

شايد بشه گفت يه حالت دگر گونی...شايدم يه یاس .. و شايد .......

نمی دونم هر چی هست اصلا حوصله ندارم...نه نوشتن نه حرف زدن

با اينکه يه عالمه حرف نگفته دارم...

تنهايی و غربت ديگه خيلی داره اذيتم می کنه...

نه دوستی دارم که باهاش حرف بزنم نه هم صحبتی....

 ولی به يه نتيجه ای تو زندگی رسيدم

هميشه تلخ ترين لحظه ها رو تو زندگيت

همون کسی می سازه که يه وقتی قشنگ ترين

لحظه ها رو ساخته بود

پ.ن:

مادر بزرگ یادت داره من را می کشه. چرا نمی یای به خوابم.

سلام دوستان گلم

راستش اینقدر دلم گرفته که نمی دونم چی بنویسم. این پست را می نویسم تا فقط از شما چند روزی اجازه بگیرم تا نیام.   

راستش امروز روز خیلی بدی برای منه. چون عزیزم را از دست دادم.

مادربزرگ من بعد از دو هفته که توی کما بود دیشب عمرش را داد به شما.

منم برای همین یک هفته نیستم و نمی تونم به شما سر بزنم.

از همه شما خواهش می کنم برای شادی روحش دعا کنید و اگه تونستید براش فاتحه بخونید.

ممنون از لطف همتون

امیدوارم هیچ کدومتون غم نبینید

تا هفته دیگه بدرود

دیشب وقتی اخبار نامه ای که  رئیس جمهورمون برای رئیس جمهور آمریکا نوشته بود را می خوند، خیلی سؤالاتی که شاید توی ذهن خیلی از ماها بود را از آقای بوش پرسیده بود؟

آقای بوش واقعاً چرا؟

چرا با اسم دموکراسی و حقوق بشر، دموکراسی و حقوق بشر را نقض می کنید؟

نمی دونم این نامه تأثیری توی رفتار رئیس جمهور آمریکا داره یا نه؟

نمی دونم مردم جهان چقدر از حرف های دکتر محبوب ما را می فهمند؟

نمی دونم حرف هایی را که دکتر محبوب ما زد با کدوم عقل منطق ناجوره که بعضی ها اون را قبول نمی کنن؟

راستش من اصلاً اهل سیاست نیستم ولی آدم باید حرف حق را بگه.

آقای بوش واقعاً چرا؟؟؟

امیدوارم روزی برسه که همه مردم جهان بتونند توی یک حکومت واحد جهانی با هم با صلح و صفا زندگی کنند. این میسر نیست مگر با حضور منجی.

این منجی هر کسی هست، اگر مهدی ما شیعیان باشه، اگر سوشیانت زرتشتیان باشه، اگر مسیح مسیحیان باشه و اگر هر اسم دیگه ای داشته باشه...

فقط همین را می دونم که همه مردم جهان با هر دین و آیینی منتظر منجی خودشون هستند.

به امید حضور منجی

بهروز باشید

چند وقتی بود که از شعرهای استاد محبوب خودم استاد مشیری غافل شده بودم. اینم به خاطر اون دسته از دوستانی بود که می خواستند من خودم بیشتر بنویسم. ولی امروز دلم خیلی هوای استاد را کرده بود بنابراین سری به کتابخانه ام زدم و این شعر را برای شما انتخاب کردم. امیدوارم شما هم خوشتون بیاد.

اين درخت بارور كه سال هاست
بي هوا و نور مانده است
بازوان هر طرف گشوده اش
 از نوازش پرندگان مهربان
وز نواي دلپذيرشان
دور مانده است
آه اينك از نسيم تازه تبسمي
ناگهان جوانه مي كند
از ميان اين جوانه ها
جان او چو مرغكي ترانه خوان
سر برون ز آشيانه مي كند
در چنين فضاي دلپذير
دل هواي شعر عاشقانه مي كند

همیشه بهاری باشید و در حال جوانه زدن

سلام دوستان گلم

از این که چند وقتی نبودم و شما نفس راحتی کشیدید معذرت می خوام ولی من امسال برگشتم با کلی خاطره از نوروز که به مرور زمان اونهایی که به درد می خوره را بهتون می گم.

من توی این تعطیلات جای شما خالی رفته بودم به یک روستا که هنوز توی سالهای ۱۳۴۰ به سر می برد. واقعا که چه حالی داشت. آب خنک و گوارا و شیرین. هوای پاک و سالم. چه چه پرنده ها لا به لای شاخه ها. وای چقدر زیبا بود.

توی این دو هفته کلی جوون شدم و به این فکر افتادم اگه این زندگی کردن باشه پس ما داریم توی شهرها جون می کنیم و زندگی نمی کنیم.

با این که اونجا برق و گاز و تلفن و... نداشت ولی یه چیزهایی داشت که توی هیچ کدوم از شهرها ما پیدا نمی شه و اون صفا و صمیمت و سادگی و...

وقتی صبحها پا می شی و بوی نون تازه محلی می خوره به مشامت وقتی صبحونه پنیر و کره و مربای محلی بخوری و... دیگه نمی تونی توی این شهر زندگی کنی. من که خیلی دلم برای اونجا تنگ شده و مطمئن باشید که اگه موقعیتش جور بشه می رم اونجا زندگی می کنم.

امیدوارم که تعطیلات به همه شما خوش گذشته باشه. منتظر من باشید که امسال یه جور دیگه اومدم.

بهروز و پیروز و ایرانی باشید

سلام دوستان

شاید هر کی عنوان این پست را بخونه بگه چی شده کی مرده.

من توی این چند روز به خیلی از وبلاگهای دوستان سر زدم و توی بعضی ها هم نظر دادم. همه در مورد بهار نوشته بودند و سال جدید و سال نو. همه از امید به سال آینده نوشته بود. ولی خوب یه عده ای هم درباره سال گذشته مطالبی نوشته بودند.

من به همه شما سال گذشته را تسلیت می گم. آخه وقتی بر می گردم و سال گذشته را نگاه می کنم می بینم ۳۶۵ روز را پشت سر گذاشتیم. هر روز ۲۴ ساعت. هر ساعت ۶۰  دقیقه و هر دقیقه ۶۰ ثانیه.

خوب حالا حساب کنید پرتغال فروش را.

با یک حساب سرانگشتی با ماشین حساب می شه حساب کرد که ما ۳۱۵۳۶۰۰۰ ثانیه از عمرمون را از دست دادیم. حالا چی به دست آوردیم؟

پس به من حق بدید که به هممون تسلیت بگم.

به نظر شما چند تا از ما ممکنه سال بعد که تموم شد سال گذشته را به هم تبریک بگیم؟؟

و شعار این دفعه ما:

فکور باشیم

تا سال آینده بدرود

دوستان خوبم سلام

راستش از پست قبلی نتایج خوبی گرفتم. یعنی اون چیزهایی که شما گفتید خیلی به دردم خورد. تصمیم گرفتم یه دونه دیگه از این پست ها بنویسم. البته این یکی خیلی دلخراش تره.

چرا انسان که بهترین مخلوق خداست باید به این جا برسه؟؟ وقتی که حیواناتی که دشمنان خونی هستند با هم دوست هستند و مسالمت آمیز زندگی می کنند؟

امیدوارم جواب های شما باز هم راهگشای ذهن خسته من بشه.

سعی کنیم انسان باشیم

راستش وقتی این دو عکس را نگاه می کنم نمی دونم چی بگم. فقط این شعر را می تونم برای خودم زمزمه کنم که شاید یه ذره خودم را آروم کنم.

اگر دستم رسد بر چرخ گردون

از او پرسم که این چون است و آن چون

یکی را داده ای صد ناز و نعمت

یکی را نان جو آغشته در خون

به نظر شما واقعاْ چرا؟؟؟؟؟؟

چرا باید توی این زمین به این بزرگی و با این همه امکانات این همه تفاوت وجود داشته باشه؟؟؟

چرا باید بعضی ها از خوردن زیاد بترکند و بعضی دیگه از گرسنگی بمیرند؟؟

چرا بعضی ها باید این قدر پول داشته باشند که ندونند با اونا چی کار کنند و بعضی...؟؟؟

چرا و هزاران چرای دیگه.........

راستش می خوام از این به بعد شعارم را عوض کنم این هم به درخواست یکی از دوستای خوب و مهربون خودمونه. من همیشه می گفتم ایرانی باشید. ولی از این به بعد خواهم گفت:...

سعی کنیم انسان باشیم

راستش بعضی از دوستان عزیز من تو نظراتشون نوشته بودند که چرا حرفهای خودت را نمی نویسی. تا بیشتر با عقایدت آشنا بشیم (قابل توجه سمولک کوچولو). راستش یکی از اهدافی که من توی این مدت دنبال می کردم آشنایی با روحیات کسانی بود که به وبلاگ من سر می زنند. می خواستم ببینم با چه جور افرادی طرف هستم. به همین خاطر یه مدت شعرهایی نوشتم تا فضای حاکم دستم بیاد. و بدونم چطوری حرف بزنم که بتونم انتظارات دوستای عزیزم را برآورده کنم.

ولی بعدش دیدم واقعا کار خیلی سختیه کسی بخواد با این همه تفکرات متفاوت و جور وا جور کاری کنه که همه راضی باشن. توی این مدت انواع و اقسام آدمها و جک و جونورهای مختلف (البته بلا نسبت دوستان) به این وبلاگ سر زدند و خیلی ها هم نظرات سازنده و مفیدی دادند ولی خوب کو گوش شنوا

ولی برای اون دسته از عزیزانی که می خواهند میترا را بشناسند باید بگم میترا دختری است ایرانی که دوست دارد ایرانی بماند و عاشق ایران و فرهنگ اصیل ایرانی است. همیشه دوستدار حق و دشمن ناحق. طرفدار راستی و بیزار از دروغ. عاشق شعر و ادب پارسی. (البته خیلی هاش خالی بندی بود).

 با این حال می خواستم با این نوشته از همه دوستام تشکر کنم که من را کمک کردن تا این نهال نوپا جون بگیره و بتونه به حیاتش ادامه بده. دوستان عزیز مثل شیدای عزیز مهدی دوست داشتنی هاله مهربان الناز گرامی سیاوش عزیز محمد گل سمولک کوچولو پارسا عزیز الهام عزیز و.... راستش بخوام همه را نام ببرم خیلی طولانی می شه.

باز هم منتظر نظرات شما هستم. همیشه ایرانی باشید و سرفراز.

آرزومند آرزوهای همگی ایرانیان

ایرانی باشید

می خواستم در اینجا از دوست خوبم آقا مهدی که ایده این کار را به من داد تشکر کنم.

در حقیقت این وبلاگ را من به درخواست ایشون برای ادامه دادن به کار یه نفر دیگه که می خواست کارش را تعطیل کنه نوشتم.

اون کسی نبود جز شیدا (دختر بارانی) که به علت تهدید یک آدم نفهم می خواست وبلاگش را تعطیل کنه.

من وقتی این مطلب را شنیدم خیلی ناراحت شدم. ولی با خودم گفتم شاید شیدا خانم شرایطی داره که نمی تونه به کارش ادامه بده. پس تصمیم گرفتم من از ایده اون استفاده کنم و کارش را ادامه بدم.

ولی بعد فهمیدم که شیدا خانم عقل برگشته به سرش و می خواد دوباره ادامه بده.

من از شنیدن این خبر خیلی خوشحال شدم ولی تصمیم گرفتم من هم ادامه بدم (البته با اجازه شیدا خانم) من لینک وبلاگش را گذاشتم. همه دوستان می تونن برای حمایت از این دوست خوبمون به وبلاگش سر بزنن. تا درس عبرتی باشه برای دیگران.

باز هم آرزوی همیشگی ما

ایرانی باشید

از این به بعد با این وبلاگ می خواهم درد دلها و تنهاییهایم را با شما تقسیم کنم

امیدوارم شما نیز با نظرات ارزشمند خودتون من را کمک کنید

به امید بهروزی همه شما

ایرانی باشید