بودن

یا نبودن....

 

بحث در این نیست

وسوسه این است.

 

رفته بودم با خورشید بازی کنم, آخه خیلی دلم میخواست یه همبازی گنده داشته باشم. هر چی گشتم از خورشید گنده تر به ذهنم نرسید.
هر روز میرفتم التماسش میکردم بیاد پایین باهام بازی کنه اما اون نمیو مد, دلم میخواست واسه یه لحظه هم که شده باهام بازی کنه, آخه بعدش میتونستم برم به اونایی که منو تو بازیشون راه نمیدادن بگم دلتون آب! من با خورشید بازی کردم, اگه باورتون نمیشه برین از خودش بپرسین.
یه روز غروب که شد دیدم داره صدام می کنه. بهم گفت الان که بیام پایین میریم باهم بازی کنیم. منم از خوشحالی فقط جیغ میکشیدم. همین که میومد پایین میدیدم داره ازم دور میشه, بهش گفتم پس کجا میری. اونم گفت دارم میام پایین دیگه, بیا دنبالم. اما من هر چی میدویدم بهش نمی رسیدم.
داشتم ناراحت میشدم. اما وقتی یه لحظه وایستادم دیدم اونم تکون نمی خوره, تازه فهمیدم داره باهام بازی مکنه.
منم واسه اینکه غافلگیرش کنم یهو پریدم بگیرمش. دستمو دراز کردمو گرفتمش اما اون گولم زد. از دهنش یه گوله آتیش بیرون ریخت و دستمو سوزوند.
از اون به بعد دیگه دوست ندارم با هیچکی بازی کنم. اصلا من بازی کردن و دوست ندارم. حتی دلم نمیخواد هیچکی تو بازیش منو راه بده. من از بازی کردن بدم میاد...

 

حالا چندین گریه از آن شب خداحافظی گذشته است

اما هنوز بید و صفّه

چشم به راه من و سوغات دریا

نمی دانند که کسی ستاره ام را دزدیده است.

هی غروب تلخ آسمان ابری ام!

هرچند همین تنهایی ساده را هم از من دریغ می کنند

اما می روم تا نشانی ام در خاطره جا بماند.

 

ترس لحظه های بی بارانی رهایم نمی کند

می خواهم بنشینم کنار سماور مادربزرگ

لیوان به لیوان چای بنوشم و

انگار نه انگار که تو بودی و من بودم و آن همه خاطره

بی حظور کلام نگاهت حرف رفتن بود.

 

ابر گم شده ی آسمان که برگردد

حضور دوباره ات را می شوید و دیگر تمام.

 

 

 

 

بي چراغ   سرخ  تپنده ام    

                              ديگر مهماني به خود نمي بيند.

تنها ديواره هاي كبودش از بيرون پيداست.

زخم هاي لا علاجش از مسير عفونت سر بر مي آورند.

نهر هاي روشن خروشانش خشكيده اند.

صلاي رعب انگيز دوگانه اش به زمزمه اي مي ماند.

فرتوت شده است اين توسن مغرور  اينك بي سوار.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

كاش قلبم از وجودش تهي مي شد!

 

 

 

 

 

فاصله را پیمودم.

وقتی رسیدم دیگر نیمه شب اصفهان سر زده بود

و من دوباره کنار همان پنجره ی خدا حافظی به آسمان می نگریستم.

چراغی در پشت پنجره سو سو نمی زد و چشمی در انتظار من به داخل کوچه نمی نگریست.

انتظار سلامی هم در من نبود.

می دانستم که دیگر او هم از پشت دیوار فراموشی به دیدن آشنایی سرک نمی کشد.

می دانستم که دیگر "گوش ماهی های مسافر" هم آوازهایم را برایش زمزمه نمی کنند.

می دانستم که ظلمت تندیس و نوای نی را هم از یاد برده است.

اما من که هیچ چیزی از یادم نرفته است!

 

با این همه برگشتم.

برگشتم تا همین دشت سرسبز شمال.

تا بدانم که در آن دشت بی درخت دیگر غزالی نمی خرامد!

 

 

سکوت و انتظار باران!