دل از سنگ باید که از درد عشق
ننالد! خدایا دلم سنگ نیست
مرا عشق او چنگ اندوه ساخت
که جز غم در این چنگ آهنگ نیست
به لب جز سرود امیدم نبود
مرا بانگ این چنگ خاموش کرد
چنان دل به آهنگ او خو گرفت
که آهنگ خود را فراموش کرد
نمی دانم این چنگی سرنوشت
چه می خواهد از جان فرسوده ام
کجا می کشانندم این نغمه ها
که یکدم نخواهند آسوده ام
دل از این جهان بر گرفتم دریغ
هنوزم به جان آتش عشق اوست
در این واپسین لحظه زندگی
هنوزم در این سینه یک آرزوست
دلم کرده امشب هوای شراب
شرابی که از جان برآرد خروش
شرابی که بینم در آن رقص مرگ
شرابی که هرگز نیابم بهوش
مگر وارهم از غم عشق او
مگر نشنوم بانگ این چنگ را
همه زندگی نغمه ماتم است
نمی خواهم این ناخوش آهنگ را

پ.ن: آنقدر دل میترا گرفته که هنوز این چنین گرفتگی دل را به خاطر نیاورد

حالا چندین گریه از آن شب خداحافظی گذشته است

اما هنوز بید و صفّه

چشم به راه من و سوغات دریا

نمی دانند که کسی ستاره ام را دزدیده است.

هی غروب تلخ آسمان ابری ام!

هرچند همین تنهایی ساده را هم از من دریغ می کنند

اما می روم تا نشانی ام در خاطره جا بماند.

ترس لحظه های بی بارانی رهایم نمی کند

می خواهم بنشینم کنار سماور مادربزرگ

لیوان به لیوان چای بنوشم و

انگار نه انگار که تو بودی و من بودم و آن همه خاطره

بی حظور کلام نگاهت حرف رفتن بود.

ابر گم شده ی آسمان که برگردد

حضور دوباره ات را می شوید و دیگر تمام.