صدای دفتر مشق

روز اول کلاس

حس زنگ تفریح

پر از پرواز نمره بیست

دل پر از تنگی مادر

چشم پر از مهر معلم

الف   ب     ج      دال

بوی گچ قرمز  و آبی

روی تخته مشکی

بابا آب داد

مادر بوسه

داس آن مرد در باران

تصمیم کبری

زنگ آخر دبستان

دل پر از بغض کودکی

در شب بارانی امروز

یاد ایام به خیر

یاد ایام به خیر

-------------------------

راستش نمی دونم در اون حد هستم که بخوام

 با کسانی مثل میترا و هاله و حورا بنویسم یا نه

آخه پیش نمی آد که یه نقطه سیاه بین چند تا خط ممتد

سفید از عشق حرف بزنه.

حالا اگه بهم فرصت بدین قول می دم که من هم سفید شم.

فرصت بدین .

فکر کنم بدون شرح!!!

آینه وقتی شکست هر قطعه از اون هم

کار یک آینه را انجام می ده.

ما وقتی می شکنیم چی؟؟؟

پرنده ها

به قلب آسمان عمیق آبی پر کشیدند

و من ، روی این زمین بزرگ ، تنها ماندم

اهمیتی ندارد !

آسمان را در دلم نقاشی می کنم

خیلی آبی تر از آسمان پرنده ها ...

و آنوقت به پرنده ها فخر می فروشم !

هاله

.

قطاری که به مقصد خدا می‌رفت، لختی در ایستگاه دنیا توقف کرد و پیامبر رو به جهان کرد و گفت: مقصد ما خداست. کیست که با ما سفر کند؟ کیست که رنج و عشق توأمان بخواهد؟ کیست که باور کند دنیا ایستگاهی است تنها برای گذشتن؟

قرن‌ها گذشت اما از بی‌شمار آدمیان جز اندکی بر آن قطار سوار نشدند.

از جهان تا خدا هزار ایستگاه بود. در هر ایستگاه که قطار می‌ایستاد کسی کم می‌شد. قطار می‌گذشت و سبک می‌شد. زیرا سبکی قانون خداست.

قطاری که به مقصد خدا می‌رفت، به ایستگاه بهشت رسید. پیامبر گفت این‌جا بهشت است. مسافران بهشتی پیاده شوند. اما این‌جا ایستگاه آخرین نیست.

مسافرانی که پیاده شدند، بهشتی شدند. اما اندکی، باز هم ماندند. آن‌گاه خدا روبه مسافرانش کرد و گفت: درود بر شما، راز من همین بود. آن که مرا می‌خواهد در ایستگاه بهشت پیاده نخواهد شد.

و آن هنگام که قطار به ایستگاه آخر رسید، دیگر نه قطاری بود و نه مسافری و نه پیامبری.

پ.ن: برگرفته از کتاب پیامبری از کنار خانه ما رد شد (عرفان نظرآهاری)